مرثیه ای عجالتن برای تهران و غزه و غزه و ایران
پس
کجاست آن اتفاق موعود؟
چرا کر شده است زمین؟
صدای دختران غزه را
که با ناله های مادران تهران
در هم تنیده شده
چرا نمی شنود زمین؟
مردان کردستان
مگر دست در دست پدران غزه
به گورهای دسته جمعی روانه نمی شوند؟
چرا نمی بیند آسمان؟
چرا نمی بارد آسمان؟
کودکان غزه را چه پوششی ست
جز پوست زیبایشان
و
پسران ایران را قلب پاکشان
سرب داغ و زوبین اندیشه های ناپاک
چگونه بر قلب غزه و ایران می نشیند؟
چرا؟
تا غزه مینالد تهران می گرید؟
تهران می نالد غزه می سوزد؟
این ابرهای سیاه
چرا سایه از سر ما بر نمی کشند؟
مگر خون غزه شیرین است؟
مگر مغز ایران خاموش است؟
...
چرا نمی بیند آسمان
چرا نمی شنود زمین
پس کجاست آن اتفاق موعود؟
۱۲/۱۰/۸۷
